ساعت ٢:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٧/٢٦  

بسم الله الرحمن الرحيم.

با عرض سلام خدمت تمامی دوستان عزيز!

پيشاپيش حلول ماه مبارک رمضان را تبريک عرض ميکنم.انشالله که همه ما بتوانيم از معنويات اين ماه مبارک استفاده کامل را ببريم.

امروز وقتی اومدم پيغامها را چک کنم.پيغام جناب يک بنده خدا را ديدم.لازم دونستم از ايشون و بقيه دوستان عذرخواهی کنم به خاطر اينکه اين مريضی من و درسهای زياد اجازه نميده که وبلاگ را به روز کنم.انشالله با دعاهای دوستان هم حال من بهتر بشه و هم بعد از اينهمه درس وقتی پيدا کنم که چيزی بنويسم.

در اين مدت فرصت و سعادتی پيدا کردم که کتاب ”حضرت مهدی(عج)فروغ تابان ولايت“ از مولف صاحب نام و محقق گرامي،حجتـه السلام و المسلمين محمدی اشتهاردی را بخوانم.در اين کتاب سوالات متعدد و جالبی مطرح شده بود که توسط نويسنده محترم پاسخ داده شده بود.

سوالات برای من جالب بود و تصميم گرفتم برخی از انها را در وبلاگ بنويسم و اميدوارم که مورد توجه قرار گيرد.

قسمتی که امروز تصميم گرفتم بنويسم درباره غيبت صغری و غيبت کبری امام زمان(عج)است و انشالله مورد توجه قرار گرفت در روزهای بعد مطالب ديگری از اين کتاب خواهم نوشت.

دوران زندگى امام زمان(عليه السلام) را مى توان به سه دوره تقسيم كرد:

1 ـ دوره كودكى (از سال 255 تا سال 260).

2 ـ دوره غيبت صغرى (از سال 260 تا 329).

3 ـ دوره غيبت كبرى (از سال 329 هجرى قمرى شروع مى شود تا وقتى كه فرمان و نهضت جهانى آن حضرت از طرف خداوند متعال صادر گردد).

اخبار و روايات در اين مورد بسيار است كه براى آنحضرت دو غيبت خواهد بود، يكى كوتاه، دوّمى طولانى در غيبت صغرى (كوتاه) خواص شيعه و نُوّاب خاص آن حضرت با او تماس داشته اند، ولى در غيبت طولانى او، توده مردم از اقامتگاه او بى خبرند جز دوستان مورد اعتماد كه متصدى خدمتگذارى از اقامتگاه او مى باشند، و طبق روايتى همواره سى تن از شيعيان و نزديكان در حضور آن حضرت هستند كه هرگاه عمر يكى از آنها بسر آمد يكى ديگر بجاى او تعيين مى شود.

و به گفته صاحب مستدرك، مرحوم نورى(رحمه الله) اگر تقدير نباشد كه اين سى نفر مانند خود امام زمان(عج) عمر طولانى داشته باشند در هر قرنى 30 نفر از مؤمنين پرهيزكار و بسيار سعادتمند، به سعادت خدمتگذارى و مصاحبت آن حضرت نائل مى شوند..

به هر حال اين افراد همان اوتادند كه در محضر آن حضرت به سر مى برند، اكنون درباره غيبت صغرى و كبرى به شرح كوتاهى مى پردازيم.

 

(چگونگى غيبت صغرى و نوّاب چهارگانه)

وضع زمان و عدم پذيرش مردم باعث شد كه امام زمان(عج) از نظرها پنهان گردد، اين پنهانى كه از آن به عنوان غيبت، ياد مى شود تا وقتى كه مردم آماده شدند و شرايط ظهور مهيا گرديد ادامه دارد.

ولى طبيعى است كه وقتى امام مردم غايب شد، مردم را به حال خود نمى گذارد، بلكه افرادى مخصوص را بين خود و مردم واسطه قرار مى دهد، وظيفه مردم هم اين است كه با كنجكاوى دقيق اين افراد را بشناسند و تكليف خود را از آنها بگيرند.

برهمين اساس پس از آنكه امام زمان(عج) در سال 260 هنگام رحلت پدر بزرگوارشان، از نظرها پنهان شدند (و غيبت صغرى به وجود آمد) تا نيمه شعبان سال 329 چهار نفر از علماء و فقهاء ربّانى به ترتيب زير از جانب آنحضرت تعيين شده و واسطه بين آنحضرت و مردم شدند:

1 ـ عثمان بن سعيد(رحمه الله) كه در سال 300 هجرى وفات كرد.

2 ـ محمد بن عثمان(رحمه الله) كه 5 سال عهده دار نيابت خاص بود و در سال 305 در گذشت.

3 ـ حسين بن روح(رحمه الله) كه در شعبان سال 326 وفات كرد.

4 ـ على بن محمد سِيْمُرى(رحمه الله) كه در نيمه شعبان سال 329 از دنيا رفت، و امام به او دستور داد كه ديگر كسى را جانشين خود نكند.

از اين وقت به بعد دوران غيبت كبرى (طولانى) آغاز شد (دستور و توقيع امام(عج) به چهارمين نائبش در كتاب اعلام الورى صفحه 417 و ... آمده است).

غيبت كبرى كه از نيمه شعبان سال 329 شروع شد تا هنگام ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) ادامه دارد.

 

اينك بايد پرسيد كه شيعيان در اين زمان به چه كسى مراجعه كنند و وظائف دينى خود را از چه كسى بپرسند و به آن عمل كنند؟

پاسخ آنكه: خوشبختانه امام قائم (عج) در اين مورد نيز راهنمايى فرموده و پيروانش را سرگردان نگذاشته است، در اين مورد مردم را به اطاعت از ولىّ فقيه فرا خوانده است اينجا است كه مسئله معروف «ولايت فقيه» پيش مى آيد.

 

انشالله دفعات بعد درباره ولايت فقيه خواهم نوشت.

منتظر نظراتتون هستم.

التماس دعا.

يا علی